cd.....                                                                                          {mosimage}

Podążając dalej w „oswojeniu” utraty bliskiej osoby następnym ważnym elementem jest :

• Poczuć i przyznać się do istnienia bólu z powodu straty

Rola kościoła w powyższym to :
- rozmowa i uświadomienie o tym, co jest najbardziej niezrozumiałe w stracie, jakiej doświadcza nasz brat czy siostra
- powinniśmy określić rodzaj emocji, jakie odczuwa osoba po stracie
- osoba, której udzielamy pomocy musi mieć pewność, że znalazła właściwe osoby, które będą mogły w cierpliwości wysłuchać i okazać wsparcie
- jeśli to możliwe to kościół powinien do pomocy przydzielić osobę ,która sama doświadczyła podobnego przeżycia
- powinniśmy pomóc ze wskazaniem najmocniejszych punktów w życiu osoby w żałobie (tzn., z czym radzi sobie najlepiej w życiu)
- wspólne przebywanie (modlitwa,czytanie Pisma,rozważania)
- określenie planów na najbliższy rok czy dwa
- wskazanie na duchowe i cielesne zagrożenia bezpośrednie w życiu np. używki, alkohol, nadużywanie lekarstw, tv, internet, komputer – dotyczy szczególnie "młodej generacji"

• Przystosowanie do okoliczności, w których brakuje zmarłej osoby
- następuje koniec pewnego rozdziału w życiu osoby w żałobie, należy zaakceptować zmiany, pogodzić się z faktem odejścia bliskiej osoby
- następuje początek czegoś nowego – innego, niewiadomego; musimy również zaakceptować ten stan rzeczy ( jest to okres przejściowy)

• Nawiązanie nowych relacji
- nowy początek „innego życia”
- zachęcamy do zmian starych nawyków
- staramy się przedstawić pozytywne strony nowych realiów

• Przygotowanie do żałoby

• Poznanie zagadnienia śmierci i funkcjonowanie ludzi po śmierci osoby bliskiej jest niezbędnym elementem edukacji nie tylko chrześcijańskiej. Musimy uczyć się i uczyć innych zagadnień żałoby; rozmawiać o śmierci o skutkach z tym związanymi jak zabezpieczyć rodzinę, stawić czoła nieuleczalnej chorobie.
• Rozmowy duszpasterskie doradców rodzinnych, starszych kościoła
• Głoszenie kazań n.t. śmierci, życia wiecznego
• Zachęcanie członków kościoła do czytania literatury na temat śmierci i żałoby, angażowanie się w pomoc dla osób w żałobie(nawet proste czynności w domach-mycie okien, sprzątanie, gotowanie).Myślę ,że uczenie najmłodszego pokolenia członków kościoła zaowocuje w późniejszym czasie troska o siebie nawzajem kiedy w młodym wieku będą mogły pomagać osobom w żałobie
• Budowanie relacji z braćmi i siostrami z kościoła, znajomymi z otoczenia (rodzina, sąsiedzi, praca, przyjaciele, koleżeństwo).Te relacje okazują się bardzo ważne, kiedy stawiamy czoła żałobie, możemy liczyć na ich pomoc zrozumienie, pocieszenie.
• Budowanie wiedzy biblijnej na temat  śmierci, żałoby, nieba, piekła.

Zagadnienia biblijne stają się dla nas pocieszeniem w ciężkich chwilach możemy przytaczać cytaty i budować się wzajemnie

• W jaki sposób mój kościół lub wspólnota może wyjść naprzeciw osobom podczas ciężkich doświadczeń ?

1.Wsparcie ze strony braci i sióstr i przyjaciół kościoła
a) w czasie śmierci :
• okazywanie wsparcia – głównymi osobami, które w kościołach jako pierwsze docierają do osób w żałobie w imieniu wspólnot to pastorzy, starsi,doradcy.

• powiadamianie o śmierci – jest trudnym przeżyciem dla osoby w żałobie, dlatego powinniśmy wspomóc (jeśli będzie na to zgoda) poprzez informowanie telefonicznie lub bezpośrednie członków rodziny i kościoła

• przygotowania do pogrzebu – są szczególnym doświadczeniem i kościół powinien włączyć się w pomoc przez zorganizowanie podstawowych czynności i formalności (o ile będzie to możliwe), które są niezbędne

b) po śmierci – budowanie grup wsparcia

• Pomoc starszych kościoła, którzy wyznaczają osobę do kontaktu z osobą po stracie, aby określić rodzaj i sposób pomocy rodzinie.

• Zaplanować pomoc zgodnie z potrzebą i oczekiwaniami (może to być pomoc w opłaceniu rachunków za czynsz lub też opłaty za energie elektr.,telefon,ubezpieczenia)

• Należy zaplanować ilość i rodzaj pomocy ( pomoc w określonym  czasie np. 6-12 mies. gdzie osoby chętne z kościoła będą pomagały w życiu codziennym: porządki, gotowanie, pranie)

• Zaplanowanie pomocy długoterminowej opartej np. na pomocy finansowej lub pomoc poprzez dostarczenie środków

• Określenie czasu zakończenia pomocy

• Obecność i dostępność w razie potrzeby (kontakt osobisty  lub telefoniczny)

• Rozmawianie o śmierci również w okresie choroby osoby „odchodzącej”

• Zachęcanie do wyrażania uczuć (płacz, frustracja)

• Praktyczna pomoc codzienna (sprzątanie, gotowanie, prace porządkowe)

• Wsparcie w rytuałach religijnych i modlitwa z osobą w żałobie

• Zaangażowanie i pomoc osób, które same przeszły żałobę i doskonale wiedzą jak przejść przez to „doświadczenie”

autor; rw