Moje dziecko jest inne, ale ważne dla Boga

Jak zrozumieć, zaakceptować i pomóc żyć dziecku z ADHD -  Karen Haenze

Uwielbiam być mamą. Odkąd pamiętam, czekałam na dzień, kiedy wyjdę za mąż i bedę miała dzieci. Jakaż radość i przywilej na mnie czekały! Kiedy Bóg w swojej dobroci połączył mnie z mężczyzną mojego życia i pobłogosławił nas trójką dzieci, ucieszyłam się: „Dziękuję Ci Boże za Twoje dobre dary". Wyznanie to naprawdę od zwierciedlało moje myśli.
Jednak bycie mamą stało się czymś więcej niż przygodą, jakiej oczekiwałam. Przy pierwszym dziecku nie było to trudne. Kiedy pojawiło się drugie, rola zaczęła stawać się bardziej wymagająca, a wraz z narodzinami trzeciego okazało się, że jestem nieprzygotowana na macierzyństwo! Mój trzeci skarb przyszedł na świat z zadziwiająca energią, której nie sposób było powstrzymać za wyjątkiem momentów, gdy spał. Moja córka była pełna życia i radości, ale w jednaj sekundzie potrafiła zamienić się w ryczącego lwa.

Kiedy zaczynała chodzić (a z dnia na dzień niemalże biegać ) moje życie skupiło sie na jej przetrwaniu. Życie stanowiło dla niej niesamowitą przygodę, ryzyko,które dodawało tej przygodzie smaku ekscytacji.

Niestety, była zbyt mała, by zrozumieć, z którym ryzykiem sobie poradzi, a które zagraża jej życiu. Jestem pewna, że w tych wczesnych latach jej życia cała grupa aniołów została wyznczona by chronić moją ukochaną córkę. Kiedy rosła, stawało się jasne, że chociaż naprawdę chciała być posłuszna i postępować dobrze, najczęściej popełnioła złe, ale fascynujące, zabawne czyny, które przysparzały jej swego rodzaju kłopotów. Chociaż z mężem wiedzieliśmy od samego początku, że to dziecko iest inne a iż pozostała dwójka, dopiero około 10 roku jej życia otrzymaliśmy diagnozę o ADHD. Krótko mówiąc, oznaczało to, że nasza córka ma poważne trudności w dziedziniekoncentracji, skupienia uwagi, impulsywności i nadpobudliwości ruchowej. Jest bardzo inteligentna, ale jej mózg funkcjonuje inaczej i inaczej też od innych dzieci się uczy. Potrafi dobrze zapamiętać pewnego rodzaju informacje (muzyka, poezja), lecz ma wielkie trudności w zapamiętaniu szeregu innych wiadomości, faktów matematycznych czy ustalenia kroków wykonywania czegoś, co jest dla niej nowe. Uczy się najlepiej, kiedy może czegoś dotknąć, coś zbudować czy stworzyć, a najmniej przyswoi, jeśli będzie musiała siedzieć cicho na krześle, starając się słuchać nauczyciela. Diagnoza z jednej strony przyniosła nam ulgę (przynajmniej wiedzieliśmy, że nie zwariowaliśmy na tym punkcie, iż nasza córka jest naprawdę inna), ale również ból serca. Musieliśmy wziąć głęboki oddech i pozwolić sobie na wyrażenie żalu nad utraconym „normalnym dzieciństwem" naszej córki i zaakceptować prawdę, że Boże, dobre i doskonałe dary (Jakuba 1:17) nie zawsze wyglądają tak, jak my je sobie wyobrażamy. I w końcu, Jego spojrzenie jest jedynym, jakie naprawdę się liczy. W tym właśnie momencie wielu rodziców potrzebuje wsparcia ze strony rodziny i przyjaciół, lecz zamiast tego okazuje się, że zostają odizolowani od środków pomocy. Podczas, gdy zaburzenia uczenia się są subtelne i nie tak łatwo widoczne, jak np. upośledzenie fizyczne, to są one często błędnie rozumiane przez świat zewnętrzny. Nawet ci, którzy znają cię dobrze i kochają najbardziej, mogą się dystansować od ciebie emocjonalnie, nie wiedząc, co mają powiedzieć czy jak ci pomóc. Kiedy potrzebujesz wysłuchania czy wsparcia, często słyszysz słowa: „Wszystko będzie dobrze. To tylko kwestia czasu. Ona z tego wyrośnie". Siadasz więc w samotności, głęboko świadoma tego, że czekanie, aż wszystko będzie dobrze, nie jest tym, czego właśnie potrzebujesz. Uczysz się, że jeśli nie polegasz na obietnicach i obecności miłującego Boga, nie wydostaniesz się z tej pustyni samotności i izolacji.

Uczysz się wylewać swoje serce przed Bogiem, jak czynił to psalmista i trzymasz się prawdy, że Bóg jest dobry, kochający i wierny. Przyswajanie Bożych prawd i wiara w to, że będzie nas prowadził, pomogło nam z mężem rozpocząć nowy rozdział naszego życia i rodzicielstwa. Czego nauczyliśmy się w tym procesie? Potrzebowaliśmy sobie przypominać, że Bóg dał nam to ukochane dziecko i On da nam też mądrość, by dobrze je wychować. My często możemy popełnić błąd, ale On nas nigdy nie zawiedzie i nigdy nie zawiedzie naszej córki. Nasz kochający Ojciec w niebie utkał ją w moim jonie (Psalm 139:13) i zna ją lepiej niż ja jestem w stanie ją poznać. A Jego zamiary związane z jej życiem są dobre (Jer. 29:11). Świat zewnętrzny będzie patrzył na naszą córkę w kategoriach tego, czego nie potrafi (siedzieć cicho przez dłuższy czas, zapamiętać zmian w harmonogramie, powiedzieć, o czym była mowa 15 minut wcześniej), ale my jako rodzice mamy przywilej i odpowiedzialność patrzeć na nasze dziecko tak, jak widzi je sam Bóg; z niesamowicie pięknym pakietem jej talentów i umiejętności oraz wyzwań i trudności. Nasze dziecko ma kłopoty z wysiedzeniem spokojnie i pracowaniem w skupieniu przez dłuższą chwilę, ale pięknie śpiewa i gra na gitarze! Rysuje i maluje z zadziwiającą umiejętnością, a jej poczucie humoru jest prawdziwym błogosławieństwem. Pracując z nią nad rozwojem jej talentów i darów oraz pomagając jej w napotykaniu wyzwań, stajemy się współpracownikami Boga w doprowadzeniu jej do dojrzałości w Chrystusie. Mamy przywilej i odpowiedzialność uczenia naszego dziecka, że chociaż zdrowie i dieta są ważne dla nas wszystkich, to dla niej są zasadnicze. Procesy chemiczne zachodzące w jej organizmie są bardziej wyczulone niż u innych i gdyby nie odżywiała się właściwie i nie ćwiczyła regularnie, ucierpiałaby na tym jej zdolność koncentracji i uczenia się. Dowiaduje się, że warto podejmować zdrowe decyzje. Mamy też przywilej i odpowiedzialność uczenia jej, że mimo iż uporządkowany tryb życia może czasami być nudny (z jej perspektywy), to ważny jest, kiedy mamy problemy z pamięcią. Nauka rutynowych czynności związanych z utrzymaniem czystości w swoim pokoju może pomóc jej funkcjonować na wyższym, bardziej skutecznym poziomie. Musieliśmy przypominać jej (i sobie samym), że ADHD nic jest wymówką dla nieodpowiedzialnego czy złegozachowania.
Mamy przywilej i odpowiedzialność uczyć ją, że kiedy ogrania ją frustracja, może wylewać swoje serce przed Bogiem (Psalm 62:8). On jest w stanic spotkać się z nią w miejscu rozczarowania, trudności czy smutku. Kiedy musi zapytać „Dlaczego?", możemy zaprowadzić ją do Tego, który potrafi słuchać z miłością jej pytań i przypominać jej, że jest z nią.
Mamy też przywilej i odpowiedzialność zapewniania naszej córce oraz pozostałym naszym dzieciombezpiecznego miejsca, pełnego zachęty i nadziei. Świat zewnętrzny jesi wypełniony krytycyzmem. Dzieci z.ADHD często czują się głupie i nieprzystosowane, kiedy w rzeczywistości są zdolne i twórcze. Dlatego potrzebujemy spędzać dodatkową ilość czasu z córką, by pomagać jej rekompensować jej słabe strony. Potrzebuje usłyszeć od nas, jaka jest wspaniała i wyjątkowa, jak unikalnie została stworzona przez Boga i jakie cudowne ma talenty. Potrzebuje często słyszeć, jak bardzo nie tylko my ją kochamy, ale Ojciec w niebie, który ją stworzył. Jej życie może wydawać się trudniejsze niż  innych dzieci i może obejmować więcej wyzwań, ale prowadzi ją Wszechmogący Bóg -Ten, który ma wspaniale plany dla jej życia.:   '
Tłumaczenie: Grażyna Kohtsańk

zrozumieć ADHD
W dużym uproszczeniu można powiedzieć, że u podłoża ADHD leży specyficzny tryb pracy mózgu, który utrudnia dziecku kontrolowanie własnych zachowań i osłabia zdolność skupienia uwagi. , Dla ADHD charakterystyczne jest występowanie " trzech grup objawów: nad ruchliwości, impulsywności oraz zaburzeń koncentracji. Zwykle objawy są wyraźnie widoczne już między 5 a 7 rokiem życia, ale bywa, że rodzice zwracają na nie uwagę dopiero, gdy dziecko rozpocznie naukę w szkole. Nadruchliwość to nadmierna, w porównaniu z innymi dziećmi na tym samym poziomie rozwoju, aktywność ruchowa. Dzieci z ADHD mają bardzo dużą potrzebę ruchu, nie potrafią przez dłuższą chwile pozostać w miejscu,
Impulsywność to niemożność powstrzymania się przed działaniem i „odczekania" do momentu, kiedy wykonanie czynności będzie łatwiejsze lub akceptowane przez otoczenie.
Zaburzenia uwagi to trudności w skupieniu się i tendencja do rozpraszania się nawet pod wpływem delikatnych bodźców.
Mimo, że wymienione objawy tworzą pewien stały wsór zachowań dziecka, jednak mogą one w mniejszym lub większym stopniu przeszkadzać innym
i być przez to mniej lub bardziej widoczne. Dzieje się tak wzależności od wymagań i tolerancji otoczenia, w którym przebywa dziecko. Dlatego na podstawie samego nasilenia objawów, trudno jednoznacznie oddzielić dzieci z ADHD od dzieci zdrowych. Toteż przy rozpoznawaniu zespołu ADHD bierze się pod uwagę dodatkowe kryterium wpływu zaburzeń na funkcjonowanie. Innymi słowy, musimy odpowiedzieć na pytanie czy i w jakim stopniu objawy utrudniają dziecku życie i czy stają się źródłem problemów w domu lub szkole.
Ze względu na ciągłość występowania omawianych zachowań, nieraz od wczesnego dzieciństwa, rodzicom może być trudno ustalić ich początek, jest to cecha charakterystyczna dla ADHD - zespół ma przebieg powolny (jeśli w ogóle można użyć tego słowa w odniesieniu do ADHD), bez nagłych zmian zachowania. Jeśli obserwujemy zwiększenie liczby lub intensywności objawów, najczęściej wynika ono ze zmiany warunków zewnętrznych, w których żyje dziecko. Dobrym przykładem sytuacji, w której nasilenie objawów ADHD jest wynikiem nagłych zmian w otoczeniu, jest rozpoczęcie nauki w szkole podstawowej.
Opracowanie: Grażyna Każusznik
Źródło: ti'itnmxdhd,injb,pt
więcej informacji można zdobyć na http://www.adhdjurfahi.net/